closing time

Aύριο πρωΐ έρχεται ο «Νίκος ο Κασσέτας» να πάρει τα πράγματά μου, συμπεριλαμβανομένου και του pc, και να τα μεταφέρει στην Αθήνα. Η easyjet θα πράξει το ίδιο με εμένα την Τρίτη στις 16 του τρέχοντος μήνα αφού πρώτα με αφήσει για μερικές μέρες στο Amsterdam να τριγυρίσω.

Το blog αυτό δε θα συνεχίσει να υπάρχει, φωτογραφίες και παράδοξα από την Ελλάδα δε χρειάζεται να βλέπετε, όχι παραπάνω από αυτά που βλέπετε κάθε μέρα δηλαδή, οπότε παύει να έχει λόγο ύπαρξης (Δώρα εσένα θα σου στέλνω mail είπαμε). Αυτά, νομίζω. Α, και ευχαριστώ για την ανάγνωση =)

Advertisements

at least the weather makes it easier on me

days of…

studying

typing

music!

(Patrick Cleandenim – Baby comes home)

(David Byrne & Brian Eno – Everything that happens will happen today)

(Fujiya & Miyagi – Lightbulbs)

(Faded Paper Figures – Dynamo)

(Van She – V)

a strange apparition

στη συναυλία των REM – και ήταν και σχεδόν το μόνο αξιόλογο πράγμα από τη συναυλία αυτή.

pride & prejudice

the governing party:

and the opposition: («κράχτες» έξω από το δημαρχείο που προέβλεπαν τα Σόδομα και τα Γόμορρα – και εμπλέκονταν σε φιλικές συζητήσεις με τους συμμετέχοντες στην παρέλαση. Βοήθησαν βέβαια λίγο και οι αστυνομικοί σ’αυτό)

conversational post

Είχα μία συζήτηση χθες σχετικά με το γιατί οι Mary and the Boy γράφουν αγγλικό στίχο (ενώ κανονικά η συζήτηση θα έπρεπε να είναι σχετικά με το γιατί οι Mary and the Boy γράφουν, τελεία). Προσπαθούσα λοιπόν να εξηγήσω σχετικά με αυτό το σύμπλεγμα που υπάρχει σε Έλληνες ακροατές και δημιουργούς της «εναλλακτικής» σκηνής (και μ’αυτό τον όρο απλά εννοώ όχι τους μουσικούς που ακούγονται στον John Greek) που δε μπορούν να γράψουν (ή ακούσουν αντίστοιχα) κάτι στα ελληνικά αλλά προτιμούν τα αγγλικά, τα οποία δεν είναι η πρώτη τους γλώσσα (μία και δύο έχουμε δει λάθη σε τραγούδια με αγγλικό στίχο;). Η αλήθεια είναι ότι δε μπορώ να καταλάβω ακριβώς για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό, το έχω νιώσει όμως κι εγώ, παλιότερα, το να με κάνει ο ελληνικός στίχος να νιώθω μια ντροπή κάπως, ότι είναι πολύ άμεσος γιατί καταλαβαίνεις ακριβώς τι λέει, ενώ τα αγγλικά έχουν μια αφηρημάδα όταν μιλάς μέσω αυτών, ακριβώς επειδή δεν είναι δική σου γλώσσα, είναι κάτι άλλο, κάτι ξένο. Και όλο αυτό καταλήγει στο να έχουμε σήμερα μόνο δύο ανθρώπους (προσθήκες ευπρόσδεκτες, αυτούς μπορώ να σκεφτώ εγώ τώρα), σύγχρονους τραγουδοποιούς, που μπορούν να μιλήσουν στα ελληνικά χωρίς να πρέπει να βάζουν μέσα τις αοριστίες του Φίλιππου Πλιάτσικα («Αν μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα»;;;!!; Κάτι που να βγάζει νόημα παρακαλώ;): το Θανάση Παπακωνσταντίνου και το Φοίβο Δεληβορία – ειδικά τον τελευταίο τον αγαπώ γιατί δε φοβήθηκε ποτέ να πει «πακοτίνια» μέσα σε ένα τραγούδι, αφού αυτό ήταν ακριβώς που ήθελε να πει – ενώ όλοι οι υπόλοιποι πασαλείβουν, γράφουν γενικά, δε μπορούν να το κάνουν συγκεκριμένο και να πουν αυτό που εννοούν με την ελληνική γλώσσα. Όλα τα περί «δεν ταιριάζει η ελληνική γλώσσα στη ροκ μουσική» ξέρωγω έχουν καταρριφθεί πολλάκις – μόνο τις Τρύπες αν δει κανείς παύουν να ισχύουν.  Επίσης, καταλαβαίνω ότι είναι λογικό όταν μεγαλώνεις με αγγλική μουσική κάπως να σου βγαίνει να γράψεις ευκολότερα στα αγγλικά, αλλά μου φαίνεται ότι το φαινόμενο αυτό ξεφεύγει από την εξήγηση τούτη, ότι είναι πολύ πιο διευρυμένο.

Τέλοσπάντων, food for thought, αφήστε κανένα comment να κάνουμε κουβέντα – οποιοδήποτε comment θετικού ύφους για τους Mary and the Boy θα διαγράφεται πάραυτα.

ya khara

-me & Dora blending in, thanks to Ahmad for the pic-