Manchester city limits.
Μετά τη συνάντηση κορυφής των αδερφών Παρασκευοπούλου που θα πραγματοποιηθεί σε δυόμισι ώρες περίπου, ακολουθεί το ταξίδι επιστροφής μου στα πάτρια και η εξαφάνιση στα εκεί νησιά για δύο εβδομάδες. Ίσως επανέλθω μεθαύριο με μερικές φωτογραφίες από ένα υπό συζήτηση “πάρτυ” αλλά αν τις επόμενες 15 μέρες με ξαναδείτε, κάτι δεν θα πηγαίνει πολύ καλά.
adieu λοιπόν:
υγ. να ευχαριστήσω την καλή μου φίλη Λένα για την εξαιρετική αυτή φωτογραφία που με έκανε να μη θέλω να επιστρέψω ποτε!!
PJ Harvey – White Chalk (album), σε όλη τη διαδρομή επιστροφής από Λονδίνο αργά το βράδυ
Regina Spektor – Begin to Hope (album), στο τρέξιμο με ήλιο
Φοίβος Δεληβοριάς – Χάλια (album), στη διαδρομή με τα πόδια ως τη σχολή
Βjork – Homogenic (album), ο δίσκος που έχω ακούσει περισσότερο από κάθε άλλον το πρώτο εξάμηνο σίγουρα και ειδικότερα το Unravel.
Μιχάλης Χατζηγιάννης – Το πάρτυ, για μέρες και μέρες πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων, στο repeat ακόμη και όταν ήμουν στο ποδήλατο
Feist – The limit to your love, την ίδια περίπου περίοδο, το έβαζα στο repeat με το που ξυπνούσα, στο κρύο με γαλλικό καφέ και τεράστιο πρωϊνό
Γιάννης Μαρκόπουλος – Μαλαματένια λόγια, τις μέρες που με επισκέφτηκε ο Στάθης και η Λένα
Γρηγόρης Μπιθικότσης – Τα ματόκλαδά σου λάμπουν, στην εξεταστική μετά το καθολικό πάσχα
Gnarls Barkley – The odd couple (album), τις (λίγες) μέρες του Μαΐου με ήλιο
Herman Dune – I wish that I could see you soon, το τραγούδι του πρώτου μήνα (και η πρώτη συναυλία άλλωστε)
Peter Starstedt – Where do you go to (my lovely), αρχές Δεκέμβρη μαζί με το:
Dave, Dee, Dozy, Beaky, Mick and Titch – Hold Tight, λόγω των ταινιών όπου ακούστηκαν και τα δύο
Dire Straits/The Killers – Romeo and Juliet, μέσα Μαΐου, για μέρες και μέρες
Travis – My eyes, Οκτώβρη με Δεκέμβρη σε όλες τις playlists και πάντα όταν είχα κέρματα στο jukebox του Rampant Lion
Yeasayer – Forgiveness, μετά τα Χριστούγεννα, διάβασμα και all hour cymbals, πάντα έκανα διάλειμμα στο forgiveness για να το ακούσω προσεχτικά
Blondie – Atomic, κάθε Παρασκευή στο Mojo
Leonard Cohen – Hey that’s no way to say goodbye, γιατί “now it’s come to distances and both of us must try”
Spoon – The two sides of monsieur Valentine, στο repeat δυνατά για να το ακούω την ώρα που κάνω μπάνιο και ετοιμάζομαι να βγω.
Massive Attack – Karmacoma, συννεφιά και κρύο τον Ιούνιο και καταλαβαίνεις ακριβώς πως η μουσική αυτή δε θα μπορούσε να έχει γεννηθεί αλλού
Kings of Convenience – Stay out of trouble, και δεν κυλάνε οι μέρες.
[...]A corpse in the doorway dried to leather. Grimacing at the day. He pulled the boy closer. Just remember that the things you put into your head are there forever, he said. You might want to think about that.
You forget some things, dont you?
Yes. You forget what you want to remember and you remember what you want to forget.
[Cormac McCarthy - The Road]
Τελείωσα με πολύ κόπο να καταγράφω τις 125 υποπεριπτώσεις που θα πρέπει να κωδικοποιήσω για να πάρω κάποια στιγμή το μάστερ μου και είπα να κάνω ένα ποστ για να πω πόσο πολύ μ’αρέσουν οι Kings of Convenience (ευχαριστώ Hermano, μία φορά στις 100 έχεις δίκιο να με πρήζεις) και πόσο στο repeat ακούω το stay out of trouble. Στο δίσκο τους συμμετέχει και η Leslie Feist. Αυτά, τίποτα άλλο, slow days.
stay out of trouble, stay in touch
try not to think about me too much
Η μοίρα δεν τα έχει φέρει να δω τους Ladytron κανονικά ποτέ, το 2002 (ή 2003?) δεν είχα διάθεση για τη συναυλία (είχα όμως δωρεάν είσοδο, πόσο χαζή), το 2007 με εμπόδισε ένα (πολύ νόστιμο και μεγάλο και καθόλου δεν το μετανιώνω) σνίτσελ και χθες μια παρτίδα τάβλι. Πρόλαβα λοιπόν τα 3-4 τελευταία τραγούδια (τα 3 ήταν από το καινούριο τους album και το 4ο ήταν το destroy everything you touch) και νιώθω πως δεν έχασα και τίποτα γιατί ο ήχος ήταν απαίσιος και οι Ladytron πολύ ήσυχοι και χωρίς κέφι.
Γύρω στις 9 και τέταρτο βγήκαν οι Interpol. Έπαιξαν μία ώρα και είκοσι λεπτά με το ζόρι, φαίνονταν να βαριούνται αρκετά (να είναι στο τέλος της περιοδείας τους άραγε?), έπαιξαν όλα τα ωραία από το “Turn on the bright lights” (αν και, όταν το αγαπημένο σου τραγούδι είναι το εισαγωγικό untitled όπως συμβαίνει στη γράφουσα, ε, είσαι λίγο καταδικασμένος) και αρκετά από το “Our love to admire”, τα οποία το αγγλικό κοινό υποδέχτηκε με μεγάλο ενθουσιασμό, ίσως μεγαλύτερο και από τα PDA, NYC κτλ. Στυλάτοι, με καπελάκια και κουστούμια, ο ήχος μέτριος (δεν ξέρω μήπως και οι παραμορφώσεις δε μπορούν να αποδοθούν όπως πρέπει στο live), το συμπέρασμα είναι ένα: somehow I’m not impressed.
Επίσης, ο όρος white trash έχει εφευρεθεί για τον αγγλικό λαό. Τέλος.
μουτζουρούλια: πατημένος
πχ: “Δεν ξάναμπαίνω στο αμάξι του Σωκράτη, μονίμως πάει μουτζουρούλια”
In my mind, I’m there:
