Με μεγάλη μπάντα (βιολί, βιολοντσέλο, ακορντεόν, τρομπέτα, σαξόφωνο πέραν των κλασικών και σίγουρα και άλλα που ξεχνάω), με κατά βάση αντρικό κοινό (και αρκετά μοναχικά αγόρια), με τραγούδια από το Night Falls Over Kortedala και λιγότερο από το Oh You’re So Silent Jens, με διάφορα θεατρικά κόλπα και σκανδιναβικά αστεία, σίγουρα από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει εδώ.
Παρένθεση 1: Πόσο ωραία είναι τα μικρά venues, σπάει η χορδή και χαλάει το μικρόφωνο και μπορείς να γελάσεις για αυτό με το κοινό χωρίς να γελάσει το κοινό με εσένα (διαφορά with you/at you).
Παρένθεση 2: Πολύ ωραία η διασκευή του Lekman στο τραγούδι A little lost του Arthur Russell, και πολύ ωραίο τραγούδι μιας και δεν το ήξερα πριν ακούσω τη διασκευή του.
Παρένθεση 3: Καλό το support που πρόλαβα να δω, Jaymay (υπάρχει όλως τυχαίως και κριτική στο πιτσφορκ σήμερα για δαύτην).
Παρένθεση 4: Αποχαιρετισμός για την παλιά μου φωτογραφική:
