important issues/feminists rule!

“Reclaiming cunt: Don’t let your vagina be an insult!” is one of the bold motions to be discussed at this week’s general meeting.

Women’s rights campaigners are calling for the term “cunt” to be transformed from an insult into a positive word, shedding its degrading connotations.

If the motion passes, all Union events will have to be described as “cunting events” and the Women’s Rights Group will have to be described as “cunting”

Dominic Koole (Editor) / Taken from the Student Direct Newspaper (ie the student newspaper that is distributed on the campus).

Can I get the two dozen deal please?

Thank you very much.

(ie +5 κιλά εντός τριών μηνών, αλλά χαλάλι)

innuendo

“Postage and contract path methods have been criticised for lack of a credible foundation in economic theory and for ignoring the immutable laws that govern power flows in electric networks. Because of their simplicity and easy practical implementation, these methods have been used extensively mainly in the US“.

[Joseph Mutale - How To Pay For Transmission]

this is how it works:

πού και πού θα ποστάρω και αγαπημένους στίχους, επειδή μια εμμονή υπάρχει και πρέπει να φαίνεται στο μπλογκ που άλλωστε δεν είναι τίποτε άλλο από μια προέκταση του εαυτού μου!! [/πραγματική μπλόγκερ]

Οπότε, ένα απόσπασμα από Regina Spektor – On the radiο:

This is how it works
You’re young until you’re not
You love until you don’t
You try until you can’t
You laugh until you cry
You cry until you laugh
And everyone must breathe
Until their dying breath

Τhis is how it works
You peer inside yourself
You take the things you like
And try to love the things you took
And then you take that love you made
And stick it into some
Someone else’s heart
Pumping someone else’s blood
And walking arm in arm
You hope it don’t get harmed
But even if it does
You just do it all again

conventional exam room

Ώστε αν κάπου πελαγώσεις με μια άσκηση, να σηκωθείς, να βαρέσεις δυο τρια σουτ, να καθαρίσεις το μυαλό σου και να συνεχίσεις πια την εξέταση με μεγαλύτερη διαύγεια.

exam period

Κάθε βράδυ κατά τη μία μαζευόμαστε οι 4 και παίζουμε μπιρίμπα, για να ξεσκάσουμε από το διαααβασμα και την κουυυυραση της εξεταστικής.

Το σκόρ είναι 10-6, αλλά η ομάδα της Δώρας και του Γιώργου έχει δείξει εκπληκτική βελτίωση και αρχίζει να τρίζει ο θρόνος μας με τον Κώστα.

Τώρα που πιάσαμε και τις 10 νίκες μηδενίζουμε το κοντέρ οπότε ξεκινάμε από την αρχή και πλέον έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

-για να μη μιλήσω καν για τα μεταμεσονύκτια φαγοπότια που κάνουμε με την αφορμή των χαρτιών -

Δεν έχω παίξει πόκα και μπριτζ, αλλά η μπιρίμπα είναι απλά εθισμός. Σε λίγο καιρό θα βλέπω παιχνίδια ολόκληρα στον ύπνο μου. Σε αυτή τη φάση, σίγουρα περισσότερο με απασχολούν τα παιχνίδια μας από την εξεταστική.

[Αυτό το post είναι έτσι και λιγάκι tribute στον Κώστα (τον brother-in-law για να μη μπερδευόμαστε) που με έκανε άνθρωπο μπιρίμπα-wise]

αγαπημένο mind game της εποχής:

να σκέφτομαι, όταν κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να κοιμηθώ, ότι είμαι στο κρεβάτι στο Κολωνάκι //ανοιχτόχρωμο παρκέ και κομοδίνο, μακρόστενος καθρέφτης κάτω αριστερά, θόρυβος από αμάξια και κόσμο που κατεβαίνει τις σκάλες, κλειστή πόρτα για να μη μπαίνει φως//

Και ότι κοιμάσαι δίπλα μου.

σήμερα

έχω σπάσει 5 φορές (πραγματικός αριθμός, όχι ναταλίστικη υπερβολή) το ρεκόρ μου στο ναρκαλιευτή. Αν βαριόμουν λίγο παραπάνω να διαβάσω, θα πέθαινα.

[αν τα χρόνια που έχω περάσει (more or less) διαβάζοντας ήταν ανθρώπινη ηλικία, ο άνθρωπος που θα τα είχε θα μπορούσε πλέον να ψηφίζει, και θα ήταν κάπου στο 2ο έτος της σχολής του. αρκεί.]

Portishead Manchester Apollo 09/04/08

Λίγες λέξεις μόνο: ειδικά στο live φαίνεται η διαφορά του Third από τα δύο προηγούμενα άλμπουμ, πράγμα που αν δε συνέβαινε θα ήταν απλά αφύσικο, αν σκεφτεί κανείς τα 10 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει. Αυτό που μου θύμισε περισσότερο τα παλιά ήταν το Machine Gun, πράγμα που δικαιολογεί και την εμμονή όλου του κόσμου με το κομμάτι αυτό.

Η Beth είναι η απόλυτη less is more περφόρμερ, δε χρειάζεται τίποτε άλλο από τη φωνή της και τη μουσική, κανέναν δεν ενδιαφέρει που δεν είναι fashion icon, που δεν έχει σκηνική παρουσία (αν και υπό μία έννοια έχει), που δεν έχει ιδιαίτερη αλληλεπίδραση με το κοινό και που δεν παίζει γενικά το όλο παιχνίδι της frontwoman.

Τριγύρω είχε μεγάλο κόσμο – δεν ξέρω στους όρθιους τι γινόταν βέβαια – πράγμα λογικό αφού οι 25αρηδες του 98, τώρα είναι 35. Setlist δε σημείωσα, σίγουρη ότι θα το βρω στο internet, πράγμα που δεν έχει συμβεί ακόμη. Πάντως έπαιξαν περίπου μιάμιση ώρα, μας είπαν από πριν ότι θα κάνουν encore (thank you), έπαιξαν κυρίως από third και dummy και λιγότερο από portishead. Ο Geoff μας άφησε άφωνους μία-δύο φορές και το όλο στήσιμο, φώτα, προβολές κτλ ήταν πανέμορφο.

Εντονότερη ανάμνηση: η ανατριχίλα στο Roads και το 2λεπτο χειροκρότημα που ακολούθησε το κλείσιμό του.

stupid stuff put to use

το ηλίθιο τικ του να φτιάχνω καραβάκια από χαρτί origami ενώ συνομιλώ οδήγησε στο παρακάτω:

[στον απέναντι τοίχο θα φτιάξω τη guernica]