Αρχείο για Φεβρουαρίου, 2008

Skinny Legs and All

«Οι πληροφορίες που αφορούν το χρόνο δεν μπορούν να μεταδοθούν με άμεσο τρόπο. Είναι σαν τα έπιπλα, που πρέπει να τα πλαγιάσεις για να περάσουν από την πόρτα. Αν το παρελθόν είναι ένας δρύινος μπουφές μασίφ, του οποίου πρέπει να ξεβιδώσουμε τα πόδια και να του βγάλουμε τα συρτάρια, για να μπορέσει, σε διαφοροποιημένη πια κατάσταση, να περάσει την είσοδο του μυαλού μας, τότε το μέλλον είναι ένα κρεβάτι κινγκ σάιζ με υδατικό στρώμα, για το οποίο δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μπει μέσα, ιδίως μάλιστα αν πρέπει να το ανεβάσουμε πάνω με το ασανσέρ.

Τα δισεκατομμύρια άτομα που επιμένουν να αντιλαμβάνονται το χρόνο σαν το κυνηγητό του μέλλοντος, αγοράζουν συνέχεια υδατικά κρεβάτια που δε θα περάσουν ποτέ πέρα από τη βεράντα η το χολ. Και αν η αποστολή του ανθρώπου είναι να ζει στην ολότητα του παρόντος, τότε δε διαθέτει έτσι κι αλλιώς το χώρο που χρειάζεται ένα υδατικό κρεβάτι, ακόμη κι αν θα μπορούσε να το κατεβάσει από το φεγγίτη.

[...]όταν πέσει λοιπόν το έκτο πέπλο, σίγουρα θα διαλυθεί και η ψευδαίσθηση που βλέπει την ιστορία σαν ένα τρένο που τρέχει στις ράγες του προς το μεγάλο φινάλε, μια ψευδαίσθηση που καταφέρνει να απευαισθητοποιήσει και να διαφθείρει τους ανθρώπους.

[...] Το αναντίρρητο γεγονός είναι ότι κάνεις, ανεξάρτητα από φυλή, θρησκεία ή προσωπική φώτιση, δεν ξέρει αν υπάρχει ζωή μετά θάνατον ή όχι. Μόνο οι νεκροί ξέρουν στα σίγουρα, κι αυτοί δε μιλάνε. Η ενέργεια δε χάνεται ποτέ, έτσι η θεωρία της μετενσάρκωσης έχει κάποια λογική, αλλά δεν υπάρχει καμιά απολύτως απόδειξη ότι είναι σωστή, ανεξάρτητα από “αναμνήσεις προηγούμενων ζωών” ( θα μπορούσαν να είναι κάλλιστα γενετικά υπολείμματα). Παρ’όλη την έλλειψη αποδείξεων, όμως, παντού ευδοκιμεί μια προσφιλέστατη και αυστηρότατη πίστη σχετικά με το τέλος των καιρών και τις ορχιδέες και τα κρεμμύδια που θα μοιραστούν στο φινάλε. Κι αυτή η σκέψη, αυτοί οι ευσεβείς – ή οι γεμάτοι φόβο – πόθοι σχηματίζουν ένα πέπλο τόσο πυκνό, τόσο ανθεκτικό, που είναι απορίας άξιο πώς καταφέρνουμε να σηκωθούμε το πρωί από το κρεβάτι μας. Αν μη τι άλλο, το έκτο πέπλο καταφέρνει πολύ αποτελεσματικά να μπλοκάρει τον ήλιο. Και είναι επίσης μια αλυσίδα και ένα σάβανο».

[Tom Robbins - Skinny Legs and all ( ή "Ο Χορός των εφτά πέπλων" στη μετάφραση), και παρακάτω από το απόσπασμα αυτό λέγονται εκπληκτικά πράγματα αλλά είναι πολλά για να τα αναπαράγω - διαβάστε το καλύτερα]

novel game

Οδηγίες:
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

“Stay with me. It will not be for long, perhaps. What should I ever do without you!”

Ομολογώ ότι ο Ζορμπάς ήταν πιο κοντά, όπως και ο χορός των 7 πέπλων, αλλά από το πρώτο έχω ποστάρει απόσπασμα και από το δεύτερο σκοπεύω να ποστάρω σύντομα. Οπότε κέρδισε ο Charles Dickens.

Πάσα πήρα από τον Die Fetten Jahre και δίνω στα τρια παιδιά (ξεχωριστά ε) του Sonic Death Monkey

(και ποντάρω ότι θα εμφανιστεί κάποιο του Nick Hornby στα ποστ τους)

that wall

london-037.jpg

london-044.jpg

london-047.jpg

[a tribute to Notting Hill and (once again) the best host ever]

Cloverfield

No, no, no, no.

Σενάριο μηδέν, χαρακτήρες μηδέν, κλισέ άπειρα, εφέ συμπαθή αλλά σίγουρα δε γεμίζουν το κενό. Αν με αγνοήσετε και πάτε να το δείτε μη φάτε τίποτα πριν – η (κατά τα άλλα ωραία) ιδέα της άτρωτης handycam και τα περιεχόμενα του στομαχιού σας σίγουρα θα έρθουν σε σύγκρουση.

αγαπημένη έκφραση της εποχής

Κάνω τον κονιόρδο (= κάνω τον καμπόσο, “Άσε, ένα τριημεράκι πήγε στο Λονδίνο και τώρα μας κάνει τον κονιόρδο“)

εάν κανείς ξέρει τι σημαίνει κονιόρδος, ενημερώστε παρακαλώ.