just in awe.
Αρχείο για Δεκεμβρίου, 2007
sorry about this awful pun in advance, but I think he should crouch a little.
Οι Άγγλοι είναι επισήμως οι πιο βρώμικοι άνθρωποι στον κόσμο.
Και οι πιο τσιγκούνηδες (και αυτά περί τσιγκουνιάς των Σκωτσέζων είναι βρετανική προπαγάνδα)
Ο μόνος αγγλόφωνος που κάνουμε πραγματικά παρέα είναι Ιρλανδός. Τυχαίο?
Οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες που κυκλοφορούν εδώ στον δρόμο είναι περίπου υπερεξαπλάσιοι από τους αντίστοιχους της Αθήνας – και ο πληθυσμός είναι περίπου ο μισός. Εμείς λέτε δεν έχουμε τόσους? Ή μήπως απλά εδώ μπορούν να κυκλοφορήσουν και να ζήσουν ως φυσιολογικοί άνθρωποι? (Σε κάθε συναυλία σε χώρους τύπου γκαγκάριν, υπάρχει ειδικός χώρος για καροτσάκια. Ποιος θα περίμενε οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες να ακούνε μουσική!!!!)
Η ευγένεια των ανθρώπων στα τυπικά πράγματα είναι αφοπλιστική – οι άνθρωποι που κατεβαίνουν από το λεωφορείο ευχαριστούν τον οδηγό, οι ταμίες που σε εξυπηρετούν είναι χαμογελαστοί στο 90% των περιπτώσεων κ.ο.κ.
Το Σάββατο είναι η χειρότερη μέρα για να βγεις. Τσαμπουκάδες, μεθυσμένοι να ξερνάνε, ημίγυμνες Αγγλίδες να τουρτουρίζουν στο κρύο (θα τους σπάσω το κεφάλι κάποια στιγμή, το λένε παλτό και στο primark στοιχίζει 10 λίρες), βρώμικα night buses που κάνουν μισή ώρα να φύγουν από τη στάση – και αν εσύ δεν είσαι στην ίδια κατάσταση παροξυσμού με τους είμαστε-καταπιεσμένοι-τις-άλλες-μέρες-της-εβδομάδας-αλλά-απόψε-θα-τα-σπάσουμε-όλα Άγγλους, νιώθεις και ξενέρωτος.
Έκλεισα εισιτήριο για radiohead. Κάθαρση, μετά τη χαμένη συναυλία του 2000.
Είδα τη Roisin Murphy live – και αναπόφευκτα την ερωτεύτηκα.
Είδα και το Marilyn Manson – με εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα. [Στη συναυλία του έριξαν ένα μπουκάλι στο μπασίστα ο οποίος ζαλίστηκε (και τσαντίστηκε) και ενώ η συναυλία διακόπηκε για 10', ξαναβγήκαν και την ολοκλήρωσαν. Κάτι μου λέει ότι το αντίστοιχο στην Ελλάδα θα κατέληγε σε άλλο ένα non-refundable εισιτήριο ημιτελούς συναυλίας. (Εδώ, φυσικά, δεν τους παίρνει) edit: κλικ εδώ για το τζέρτζελο που ακολούθησε].
Εκτός απροόπτου, τα υπόλοιπα από κοντά.
