England, you’re a little late.

Χάζευα στο refectory (καλέ, τη λέσχη της σχολής, μα δεν ξέρετε καθόλου αγγλικά??) την εφημερίδα για τους φοιτητές. Να σταθώ λιγάκι στο εξώφυλλο: η εφημερίδα αυτή είχε πρωτοσέλιδο “Manchester Metropolitan Student Murdered” και σε συνδυασμό με το γενικότερο κλίμα τρομοκρατίας που υπάρχει εδώ για εμάς τους φοιτητές (προφανώς όχι άδικα), προκαλεί ομολογουμένως μια αναστάτωση. Ωστόσο, πας να διαβάσεις το άρθρο και, εκτός από γενικότητες και ασαφείς αναφορές, δε λέει τίποτα για το συμβάν – ποιον υποπτεύονται, τι ώρα έγινε ο φόνος, αν είχε τίποτα περίεργες δραστηριότητες ο φοιτητής κτλ. Don’t get me wrong, το ελληνικό σύστημα που πάνε και βρίσκουν τη δεύτερη θεία του ξαδέρφου του ανηψιού του θύματος, η οποία κυρίως λέει “ήταν καλό παιδί”, δεν είναι η προτίμησή μου. Παρ’ όλα αυτά, ένας τόσο τρομαχτικός τίτλος θα έπρεπε να εξηγείται κάπως στο άρθρο.

Τέλος πάντων, αφού ξεπεράστηκε αυτό, προχώρησα πιο μέσα στην εφημερίδα. Όπου βρήκα το παρακάτω, που με έκανε να ξεχάσω και φόνους και όλα:

Um, wait, WHAT? “Latest group of people with guitars”? Αχ, οι μουσικές επιλογές των Ελλήνων τώρα δικαιώνονται. Όταν εμείς χτίζαμε ακροπόλεις (συμβολισμός για τους Puressence οι ακροπόλεις, μη μπερδευτείτε), μικρέ ανίδεε Άγγλε, εσείς ήσασταν ακόμη στα δέντρα.

Και οι καημένοι οι Puressence, δε θα κάνουν ποτέ επιτυχία εδωπέρα. Δεν πειράζει παιδιά, έχετε πάντα τις 23 Νοεμβρίου στο Gagarin 205. (Οπότε, James Mudrizcki, μην ξεχάσεις να κλείσεις εισιτήριο για τη μαμά σου, να ξανάρθει να σε καμαρώσει)*.

(*πιθανό urban legend).