Herman Dune @ Manchester Music Box 19/09/07

Το να σ’ αρέσει μία συναυλία είναι πολύ διαφορετικό πράγμα από το να σ’ αρέσει ένας δίσκος. Το δίσκο μπορείς να τον ακούσεις 120 φορές, τη μία αφηρημένος, την άλλη με όρεξη, την τρίτη με καταθλιπτική διάθεση κ.ο.κ. – και συνδυάζοντας όλα αυτά να βγάλεις ένα συμπέρασμα για το αν σ’ αρέσει συνολικά και πόσο και αν θα τον αγοράσεις (γκουχ) και άλλα τέτοια. Η συναυλία όμως – εκτός αν είσαι roadie υποθέτω – είναι μία κι έξω (ή δύο κι έξω, επί της ουσίας δεν αλλάζει πολύ το πράγμα). Πας – αν σε πονάει η πλάτη σου ή αν κάτσεις ακριβώς μπροστά από τον εκνευριστικό τύπο που μιλάει συνέχεια στο διπλανό του, αν είναι χάλια ο ήχος κτλ μπορεί και να καταστραφεί αυτή η μία εμπειρία. Αντίθετα, αν είσαι σε πολύ καλή φάση στη ζωή σου ή συμβεί κάτι καλό στο δρόμο ή … τελοσπάντων καταλάβατε τι εννοώ, μπορεί να δεις τη συναυλία με πολύ διαφορετικό μάτι. Αυτά σκεφτόμουν επιστρέφοντας στο σπίτι μου, μετά τη συναυλία των Herman Dune.

Η συναυλία αυτή ήταν η πρώτη που είδα, επί αγγλικού εδάφους, ως προσωρινά μόνιμη κάτοικος. Θετική προδιάθεση, θα πει κανείς αμέσως. Όχι μόνο, θα αντιπαραθέσω. Πήγα να τους δω χωρίς παρέα, πάρα πολύ κουρασμένη, χωρίς να ξέρω ακριβώς πώς θα γυρίσω (ενώ στο Manchester μας προειδοποιούν για κλέφτες και φονιάδες παντού!!), έχοντας ξεχάσει χάρτη και φωτογραφική μηχανή και αφού τελείωσαν και οι μονάδες στο κινητό μου. Θα μπορούσε δηλαδή να πει κανείς ότι ένα άγχος το είχα κατά τη διάρκεια της συναυλίας. Πάμε παρακάτω.

Οι Herman Dune είναι δύο άνθρωποι απροσδιόριστης εθνικότητας (Σκανδιναβικές χώρες, Γαλλία και Ελβετία τους διεκδικούν, με τη Γαλλία να είναι το φαβορί) και το συγκρότημά τους έχει τα εξής όργανα: κρουστά και κιθάρα – στα live, γιατί οι δίσκοι έχουν πλουσιότερη ενορχήστρωση. Ωστόσο ο Yaya (David) – τραγουδιστής, κιθαρίστας και, εικάζω, ψυχή του συγκροτήματος – παίζει φανταστική κιθάρα και ο Neman – ο drummer – επιστρατεύει διάφορα αντικείμενα για να κρούει. Με μουσική που εκτείνεται από χαζοπόπ έως ρυθμούς τύπου Johnny Cash, με δύο κοπέλες για backing vocals και τη φανταστική φωνή του David – και με τραγούδια που μιλάνε κατά το ένα τρίτο για νοσταλγία και αποστάσεις και με πολύ χαριτωμένη, καρικατουρίστικη σκηνική παρουσία, το άγχος μου το ξέχασα εντελώς. (Εντάξει, όχι κι εντελώς, αλλά θα χρειάζονταν μάλλον οι Beatles για να το καταφέρουν αυτό). Για να πάρετε ένα μικρό δείγμα, ψάξτε το videoclip του “I wish that I could see you soon” και δείτε για τον εαυτό σας, πώς μπορούν οι Herman Dune με τη χαρωπή (έως χαζοχαρούμενη ενίοτε) μουσική τους, να σας κάνουν να ξεχαστείτε. Το κλισέ απόφθεγμα της ημέρας: η καλή μουσική μάλλον είναι καλή ανεξαρτήτως των συνθηκών.